Friday, September 18, 2009

சனத்குமாரர்

பிரம்ம குமாரர்களான சனகாதி முனிவர்களின் கதை அனைவருக்கும் தெரிந்தது. பிரம்மாவின் மனதிலிருந்து தோன்றிய சனகர், சனந்தனர், சனாதனர், சனத்குமாரர் என்ற இந்த நால்வரும் சிவனிடமிருந்து மௌன உபதேசம் பெற்றவர்கள். இதில் சனத்குமாரர் ஒரு பிரம்ம ஞானி. உண்மையை உணர்ந்தவர்.

இந்த சனத்குமாரருக்கு ஒருநாள் ஒரு கனவு வந்தது. நம்மைப் போல கண்டதை விழுங்கிட்டு கண்ட கண்ட சினிமாவையும் பார்த்து வந்த கனவில்லை இது. ஒரு பிரம்ம ஞானிக்கு வந்த கனவு என்றால் சும்மாவா? அதில் சனத்குமாரர் தேவர் படைக்கு தலைமை தாங்கி அசுரர்களை அழிப்பதாகக் கண்டார். அவருக்கு ஒரே அதிசயம்! என்னடா நாம இப்படி கனவு காண்றமே என்றுதான். பிரம்ம ஞானிக்கு தேவர், அசுரர் எல்லாம் ஒன்றுதானே. இதில் ஒருவருக்காக ஒருவரை அழிப்பது எதற்காக?

நேராக அப்பாவிடம் போய் விஷயத்தைச் சொன்னார் - அதுதான் பிரம்மாவிடம். அவரும் இது ஒரு ஞானி கண்ட கனவாயிற்றே, நிச்சயம் பலிக்கும் என்றார். இப்போது நீ ஞானியாக எல்லாம் ஒன்றுதான் என்று இருந்தாலும், இதற்காக மறுபிறப்பு ஒன்று எடுத்தாவது இதைச் செய்வாய் என்று கூறினார் பிரம்மா. சனத்குமாரருக்கு பிறப்பு, இறப்பு என்பதைப் பற்றித்தான் கவலையே இல்லையே! அவர் தனது வேலையைப் பார்க்கப் போய்விட்டார். அதாவது தியானத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டார்.

வாக்கு, மனம், சரீரம் மூன்றும் ஒருவருக்கு சத்தியத்திலேயே நிலைத்துவிட்டால், அப்படிப்பட்டவருக்கு அவரறியாமலேயே ஒரு சக்தி வந்துவிடும். அவர் சத்தியத்தையே சொன்னது போக, அவர் சொல்வதெல்லாம் சத்தியமே என்ற நிலை வந்துவிடும். அவர் தவறுதலாக உண்மைக்கு விரோதமான ஒன்றைச் சொன்னால்கூட அது உண்மையிலேயே நடந்துவிடும்.

சனத்குமாரர் கனவை மறந்துவிட்டு தியானத்தில் அமர்ந்துவிட்டாலும், அவரது கனவைப்பற்றி இன்னொருவர் கவலைப்பட்டார்! அவர்தான் பரமசிவன். அந்தக் கனவு பலிக்கவேண்டுமே என்ற கவலையில் சனத்குமாரர் அழைக்காமலே அவர்முன் வந்து நின்றார். உடலை வருத்தி அவரைத் தரிசிக்க வேண்டுமென்று பலர் தவம் செய்ய, அப்படி ஒரு வேண்டுதலே செய்யாத சனத்குமாரரின் முன் வந்து நின்றார்.

இந்தப் பரமசிவன் இருக்கிறாரே அவர் ஒரு வித்தியாசமான பேர்வழி! யார் தன்னை நோக்கி மிகவும் கடுமையாகத் தவம் செய்தாலும் அவர்களைச் சோதித்துப் பார்க்காமல் வரம் கொடுக்கமாட்டார். ஆனால் இப்படி இவர் அழைக்காமல் வந்து நின்றதும் இவருக்கே சோதனை வந்தது சனத்குமாரர் மூலம். வந்து நின்றவரைக் கவனிக்கவே இல்லை சனத்குமாரர்!
பரமசிவன் கோபமாக நெற்றிக்கண்ணைத் திறந்து........
......பார்த்தாலும் எரிஞ்சிருக்க மாட்டாரோ என்னவோ......
ஆனால் அப்படி ஒன்றுமில்லை. வேறு என்னதான் நடந்தது.........?

பரமசிவனும் கால் வலிக்க வலிக்க நின்று பார்த்தார். அவரோ கண்ணைத் திறக்கிற வழியாகக் காணோம். பொறுமையிழந்துபோன பரமசிவன், "சனத்குமாரா" என அழைத்தார். அப்போதுதான் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தார் சனத்குமாரர். திறந்து எதிரில் நின்ற பரமசிவனைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியடைந்து, விழுந்து வணங்கி.......... ம்ஹும் எதுவுமே கிடையாது. அவர் பாட்டுக்கு கண்ணைத்திறந்து, "என்ன?" என்பதுபோல் பரமசிவனைப் பார்த்தார். எல்லாமே பிரம்மம் என்றபின் யார் யாரை வணங்குவது?

பரமசிவனுக்கு இப்படி ஒரு ஞானியைப் பார்த்து சந்தோஷம்தான் என்றாலும், அவருடன் கொஞ்சம் விளையாட எண்ணி, "நான்தான் பரமேஸ்வரன் வந்திருக்கிறேன்" என்றார். "அதற்கு இப்போது என்ன" என்றார் சனத்குமாரர். "சர்வேஸ்வரனான என்னைப் பார்த்தும் மரியாதை செலுத்தாமல் இருக்கிறாயே, நான் சாபம் கொடுத்தால் என்ன செய்வாய்?" என்றார் ஈஸ்வரன். சனத்குமாரரோ அலட்சியமாக, "வேண்டுமானால் சாபம் கொடுத்துத்தான் பாருமேன். அதனால் ஆத்மாவுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் கிடையாது" என்றார். பரமேஸ்வரனுக்கு பிரம்மா மேல் கொஞ்சம் பொறாமையும் வந்திருக்குமோ என்னவோ? இப்படி ஒரு ஞானியைப் பிள்ளையாகப் பெற்றிருக்கிறாரே என்று. இல்லாவிட்டால் இப்படி ஒரு வரம் பெற்றிருப்பாரா?

பரமசிவனும், "சரி நீ ஒரு சிறந்த ஞானிதான். உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்? எதுவானாலும் கேள் தருகிறேன்" என்றார். "நீரே கூறிவிட்டீரே ஞானி என்று, இனி வரத்திற்கு என்ன தேவை இருக்கிறது?" என்றார் சனத்குமாரர். பரமசிவனோ விடுவதாக இல்லை. "நான் தரிசனம் கொடுத்தபின் வரம் கொடுக்காமல் திரும்புவதில்லை. நீ ஏதாவது கேட்டுத்தான் ஆகவேண்டும்" என்றார். சனத்குமாரரோ வேண்டவே வேண்டாம் என்று பிடிவாதம் பிடித்தார். கடைசியில், "நீர் இப்படி பிடிவாதம் பிடிப்பதைப் பார்த்தால் உமக்குத்தான் வரம், சாபம் என்பதிலெல்லாம் நம்பிக்கையுண்டு போலிருக்கிறது. சரி உமக்கு ஏதாவது வரம் வேண்டுமானால் கேளும் தருகிறேன்" என்று பரமசிவனிடமே கூறினார் சனத்குமாரர்!

பரமசிவனும் விடவில்லை. "மஹா ஞானியான நீ எனக்குப் பிள்ளையாகப் பிறக்கவேண்டும்" என்று கேட்டார். சனத்குமாரருக்கோ பிறப்பு இறப்பு என்பதைப் பற்றித்தான் கவலையே இல்லையே! அவரும் சம்மதித்துவிட்டார். அதோடு ஒரு நிபந்தனையும் இட்டார். "நீர் மட்டும் தான் என்னிடம் வரம் கேட்டீர். நானும் உமக்குப் பிள்ளையாகப் பிறப்பதாகத்தான் சொன்னேன். அதனால், நீர் மட்டும் என்னை எப்படித் தோற்றுவிக்க முடியுமோ அப்படிச் செய்துகொள்ளும்" என்று சொல்லிவிட்டார். பார்வதி தேவிக்கு வருத்தமாக இருந்தாலும் கொடுத்த வரத்தை மாற்ற முடியாதே. வேறு வழியின்றி சம்மதித்தார்.

சனத்குமாரர் கொடுத்த வரத்தின்படியே பரமேஸ்வரனின் ஆறு முகங்களிலிருந்தும் ஜோதி ஸ்வரூபமான ஷண்முகனாக அவதரித்தார். பார்வதி தேவியே சரவணப் பொய்கையாக அமைந்து அந்த ஷண்முகனைத் தாங்கினார். இப்படி இந்தப் பிரம்ம ஞானி பரமேஸ்வரனுக்குப் பிள்ளையாகப் பிறந்தது மட்டுமல்ல பின்னால் தான் முன்பு பரமேஸ்வரனிடம் பெற்ற உபதேசத்தை அந்த பரமேஸ்வரனுக்கே குருவாக அமர்ந்து உபதேசித்தார்!

Monday, September 7, 2009

வாழ்ந்து போதீரே.....

சுந்தரர், தம்பிரான் தோழர் என்று அழைக்கப் படுபவர். இவரிடம் இவர் தோழர் படும் பாடு சொல்லி மாளாது. தன் முதல் பாடலிலேயே தன் தோழனை 'பித்தா' என்றுதான் அழைக்கிறார். அதன் பின் தனக்கு அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று உரிமையோடு கேட்பதிலிருந்து தூது அனுப்புவது வரை தோழரைப் படுத்தும் பாடு..... அப்பப்பா... பாவம் அந்தத் தோழர்!

இவரப் பார்த்துப் பரிதாபப் பட்ட புலவரொருவர் பாடுகிறார் இப்படி,
வில்லால் அடிக்க செருப்பால் உதைக்க வெகுண்டுஒருவன்
கல்லால் எறியப் பிரம்பால் அடிக்கஇக் காசினியில்
அல்ஆர் பொழில்தில்லை அம்பல வாணற்குஓர் அன்னைபிதா
இல்லாத தாழ்வுஅல்ல வோஇங்ங னேஎளிது ஆனதுவே.
பாவம் அந்த அம்பலவானனுக்கு பெற்ற தாய் தந்தையர் இல்லாததனால் அல்லவோ இத்தனை அடிகளையும் வாங்கவேண்டி இருந்தது!

பாசுபதாஸ்திரம் கொடுக்கப்போய் அர்ஜுனனிடம் வில்லால் அடிவாங்கினார், செருப்பால் உதைத்தவர் கண்ணப்ப நாயனார். சமணரான சாக்கிய நாயனாரோ தினமும் ஒருகல்லால் அவருக்கு அர்ச்சனை நடத்திய பின்பே உண்ணும் வழக்கம் உடையவர். அதன் பின் வந்திக்கு உதவி செய்யப்போய் பாண்டியனிடம் பிரம்படி வாங்கியது தனிக்கதை!

இன்னும் விட்டு வைத்தார்களா? இன்னொரு பாடல்,
தாண்டியொருத்தி தலையின்மேல் ஏறாளோ,
பூண்ட செருப்பால் ஒருவன் போடானோ? - மீண்டொருவன்
வையானோ, வில்முறிய மாட்டானோ, தென்புலியூர்
ஐயா, நீ ஏழையானால்?
நீ ஏழையாக இருந்தால், கங்கை போன்ற ஒருத்தி ஏன் தலையில் ஏறமாட்டாள்? இங்கே சுந்தரர் வைத்ததையும் சொல்கிறார் புலவர்.

இந்த சுந்தரர் செய்த சத்தியத்தை மீறியதால் கண்கள் குருடாகிவிட, காஞ்சிபுரத்து இறைவனை வழிபட்டு இடக்கண் பெற்றார். அதன்பின் திருவாரூர் இறைவனை வழிபடச்சென்று அங்கே பாடியது இந்தப் பாடல்.

மீளா அடிமை உமக்கே ஆளாய்ப்
பிறரை வேண்டாதே
மூளாத் தீப்போல் உள்ளே கனன்று
முகத்தால் மிகவாடி
ஆளாய் இருக்கும் அடியார் தங்கள்
அல்லல் சொன்னக்கால்
வாளாங் கிருப்பீர் திருவா ரூரீர்
வாழ்ந்து போதீரே

உம் அன்பர்களைத் துன்பத்தில் தள்ளிவிட்டு நீர் மட்டும் கோயிலின் உள்ளே சௌக்கியமாக இருமையா...
"வாழ்ந்து போதீரே....."

Saturday, August 22, 2009

தியானமும் அன்பும் - OSHO

முக்தியடைவதற்கு சந்நியாசம் செல்வதுதான் வழி என்பது பல காலமாக இருந்து வரும் கருத்து. சமீபத்தில் என் தோழி ஒருத்தியும் கூட இதே பிரச்சினையை எழுப்பியிருந்தாள். சந்நியாசம் செல்வதில் ஆண்களுக்கே பல பிரச்சினைகள் இருக்கும்போது பெண்களுக்கு எப்படி முடியும். இதுதான் கேள்வி. இதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது ஓஷோவின், 'ஓஷோ: மிகவும் தவறாகக் கருதப்படும் மனிதர்' (LOVE AND MEDITATION) என்ற புத்தகத்தை வாசிக்க நேர்ந்தது. அதில் ஒஷோவிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி ஒன்றுக்காக அவர் அளித்த பதில்தான் இது.

ஒஷோவிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி, 'ஒரு ஆணின் உதவியின்றி ஒரு பெண்ணால் முக்தி அடைய முடியாதா?' என்பதுதான்.

ஓஷோ சொல்கிறார்........
அது சரிதான். ஆண்மையிலிருந்து வேறுபட்டது பெண்மை. இது ஒரு பெண்ணால் மட்டுமே ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுக்க முடியும் என்று சொன்னால் எப்படி இருக்குமோ அதைப் போன்றது. ஆண் ஒரு பெண்ணின் மூலமாகத்தான் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். இதுவேதான் ஆன்மீகத்தில் நேர்மாறாக நடக்கிறது. ஒரு பெண் ஒரு ஆண் மூலமாகத்தான் முக்தி அடைய முடியும். அவர்களது உடலமைப்பு வேறுபடுவதைப்போல அவர்களது ஆன்மீக சக்தி வேறுபடுகிறது.

இது சமம் என்பதைப் பற்றியோ, சமமில்லை என்பதைப் பற்றியோ அல்ல. இது வேற்றுமை பற்றியது. பெண்கள் நேரிடையாக முக்தி அடைய முடியாது என்பதால் அவர்கள் ஆணைவிடத் தாழ்ந்தவர்கள் அல்ல. அவர்கள் வேறுபட்டவர்கள். இதுதான் உண்மையும்கூட. பெண்ணுக்கு நேரிடையாக முக்தி அடைவது ஏன் கஷ்டமாக இருக்கிறது. எப்படி ஆணால் முடிகிறது?

முக்தியை சென்றடைய அடிப்படையான இரண்டே வழிகள்தான் உள்ளன. ஒன்று தியானம் மற்றையது அன்பு. அவற்றை தியான யோகம், பக்தி யோகம் என்றும் தியான வழி, பக்தி வழி என்றும் அழைக்கலாம். அடிப்படை வழிகள் இரண்டுதான்.

அன்பிற்கு இன்னொருவர் வேண்டும். தியானம் தனியே செய்யலாம். ஆண் தியானத்தின் மூலம் அடைய முடியும். அதனால்தான் அவனால் நேரிடையாக முக்தி அடைய முடியும். அவனால் தனியாக இருக்க முடியும். அவன் அடி ஆழத்தில் தனியாகத்தான் இருக்கிறான். தனிமை ஆணுக்கு இயற்கையாகவே வருகிறது. பெண்ணுக்கு தனியாக இருத்தல் மிகவும் கடினமானது. கிட்டத்தட்ட முடியாது எனலாம். அவள் முழு உயிரும் அன்பிற்கு ஆழமாகத் துடிக்கிறது. அன்பிற்கு இன்னொருவர் வேண்டும். அங்கு ஒருவரும் இல்லாமல் எப்படி அன்பு செய்ய முடியும்? அங்கு ஒருவரும் இல்லை என்றால் தியானம் செய்யலாம்.

பெண், பெண்மை அன்பின் மூலம் தியான நிலையை அடைகிறது. ஆண்மை தியானத்தின் மூலம் அன்பை அடைகிறது. புத்தர் மிகப் பெரிய அன்பு வெள்ளமாக மாறினார் தியானத்தின் மூலம்.

ஆண் இறைமையை அன்பின்மூலம் அடைய முடியாது. அவனது முழு சக்தியும் பெண்மையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. முதலில் அவன் தியான நிலையை அடைய வேண்டும். பின் அன்பு அவனுள் நிகழும். முதலில் அவன் இறைமையை அடைய வேண்டும். பிறகு அங்கு பிரச்சினை இல்லை. அவன் அன்பிற்குரியவரும் இறைமையாகி விடுவார்.

இதற்கு நேர் எதிரிடையானது பெண்ணுக்கு நடக்கிறது. அவளால் தியானம் செய்ய முடியாது. ஏனெனில் அவளது முழு உயிரும் அடுத்தவருக்காகத் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அவளால் தனிமையாக இருக்க முடியாது. எப்போதெல்லாம் அவள் தனியாக இருக்கிறாளோ, அப்போதெல்லாம் அவள் துயரத்தில் இருக்கிறாள். அதனால் தனிமை ஒரு ஆனந்தம், தனிமையாக இருத்தல் களிப்பு என்று சொன்னால் ஒரு பெண்ணால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

தனிமையாக இருக்க வேண்டும் என்ற வற்புறுத்தல் உலகம் முழுவதும் பரவியுள்ளது. ஏனெனில் பல ஞானிகள் புத்தர், மகாவீரர், ஜீசஸ், முகம்மது எல்லோரும் ஆண்களே, இவர்கள் எல்லோரும் தனிமைக்குள் சென்றிருக்கின்றனர். இவர்கள் தனிமையில்தான் அடைந்திருக்கின்றனர். அவர்கள் அந்தக் கருத்தை உருவாக்கி விட்டனர்.

ஒரு பெண் தனிமையில் இருக்கும்போது வேதனையடைவாள். அவள் மனதிலாவது ஒரு காதலன் இருந்தால் அவள் மகிழ்ச்சியாயிருப்பாள். யாராவது அன்பு செய்தால், அவளைச் சுற்றி அன்பிருந்தால் அது அவளுக்கு ஊட்டமளிக்கும். அது ஒரு ஊட்டச் சத்து. அது ஒரு நுட்பமான உணவு. எப்போதெல்லாம் ஒரு பெண் அன்பில்லை என்று உணர்கிறாளோ அப்போது துன்புறுகிறாள், அவஸ்தைப்படுகிறாள். அவள் முழுமையும் சுருங்கி விடுகிறாள். அதனால் ஒரு பெண்ணால் தனிமை ஆனந்தமாயிருக்கும் என்பதை நினைத்தே பார்க்க முடியாது.

பெண்மைதான் பக்தியையும் அன்பு வழியையும் உருவாக்குகிறது. இறைமை அன்புகூட இதை செய்ய முடியும். உடல் மூலம் அன்பு தேவை இல்லை. மீராவுக்கு கிருஷ்ணரேபோதும் என்பதைப்போல். அங்கு சிக்கல் இல்லை. ஏனெனில் அங்கு மற்றவர் உள்ளார். அவன் அங்கு இல்லாமல் இருக்கலாம். கண்ணன் ஒரு மாயையாக இருக்கலாம். ஆனால் மீராவுக்கு அவர் உள்ளார். அன்பிற்குரியவர் உள்ளார். மீரா மகிழ்ச்சியடைகிறாள், ஆடுகிறாள், பாடுகிறாள். அவள் வளர்கிறாள்.

மற்றவர் அங்கு இருக்கிறார் அன்பு செய்ய என்ற அந்தக் கருத்தே, அந்த எண்ணமே, அந்த உணர்வே பெண்ணுக்கு நிறைவை அளித்துவிடுகிறது. அவள் மகிழ்வுடன் துடிப்புடன் வாழ்வாள். இந்த அன்பில்தான் காதலிப்பவரும் காதலிக்கப்படுபவரும் ஒன்று என்ற முடிவுக்கு அவள் வருவாள். பிறகு தியானம் நிகழும்.

அன்பில் ஒருங்கிணையும்போது மட்டும்தான் பெண்மைக்கு தியானம் நிகழும். பிறகு அவளால் தனிமையில் இருக்க முடியும். பிறகு அங்கு சிக்கலில்லை. ஏனெனில் இப்போது அவள் தனிமையாக இருக்க முடியாது. அவள் அன்பிற்குரியவர் அவளுடன் ஐக்கியமாகிவிட்டார். இப்போது அவர் அவளுள் இருக்கிறார். மீரா, ராதா, தெரசா எல்லோரும் ஒரு அன்பர் மூலமாகத்தான் அடைந்துள்ளனர்.

பெண்மை அன்பு செய்கிறது, அன்பின் மூலமாகத்தான் தியான நிலை, சமாதி, சமாதியின் முதல் நிலை வரும். மலரும். ஆனால் ஆழத்தில் வேரில் அன்புதான் இருக்கும். சமாதியின் முதல் அனுபவம் மலராக மலரும்.

எப்போது உண்மையைத் தேடும் பெண்கள் வருகிறார்களோ அப்போதெல்லாம் இது நடக்கும். அவர்கள் அதிக அன்பை உணர்கிறார்கள். பிறகு உடல் துணையாக இருப்பவர்கள் திருப்தியளிப்பதில்லை. எப்போது அங்கு ஆழமான அன்பிருக்கிறதோ அப்போது உடல் துணையோடு திருப்தியடைய முடிவதில்லை. ஏனெனில் உடல் துணை வெளி வட்டத்தைத்தான் நிரப்ப முடியும். அவன் உள்ளே நிரப்ப முடியாது.

அதனால்தான் இந்திய போன்ற பழைமையான நாடுகளில் நாங்கள் காதலை அனுமதிப்பதேயில்லை. நாங்கள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட கல்யாணங்களைத்தான் அனுமதிக்கிறோம். ஏனெனில் ஒருமுறை காதலை அனுமதித்தால் உடல்துனை இப்போதோ, பிறகோ திருப்தியில்லாமல் போக நேர்கிறது. பிறகு அங்கு விரக்தி வரும்.

இப்போது மேலை நாடுகள் பாதிக்கப்பட்டுவிட்டன. அங்கு திருப்தி எங்கேயும் இல்லை. ஒருமுறை காதலை அனுமதித்தால் பிறகு சாதாரண ஆண் நிறைவளிக்க முடியாது. அவன் பாலுணர்வை பூர்த்திசெய்ய முடியும். மேல் மட்டத்தில் திருப்தி செய்ய முடியும். ஆனால் அவனால் ஆழத்தை நிரப்ப முடியாது. ஒருமுறை ஆழம் வேலை செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டால், ஒருமுறை ஆழத்தைக் கலைத்துவிட்டால் கடவுள் மட்டுமே பூர்த்தி செய்ய முடியும். வேறு யாராலும் முடியாது.

அதனால் உண்மையைத் தேடும் பெண்கள் என்னிடம் வரும்போது, அவர்களது ஆழம் அதிர்வுக்குள்ளாகிறது. அவர்கள் ஒரு புதிய துடிப்பை, ஒரு புதிய அன்பு உதயமாவதை உணர்கிறார்கள். ஆனால் இப்போது அவர்களது உடல்துணை திருப்திப்படுத்த முடிவதில்லை. இவர்களைவிட உயர்ந்த குணமுடைய உயிரால்தான் இந்த துடிப்பை திருப்திப்படுத்த முடியும். இது இப்படித்தான் இருக்கும்.

அதனால் கணவனோ, ஆண் நண்பனோ மேலும் உயர்ந்த இயல்புகளை உருவாக்கிக் கொள்ள மேலும் தியானத்தில் ஆழ வேண்டும். பிறகு மட்டுமே அவனால் நிறைவு செய்ய முடியும். இல்லாவிடில் இந்த உறவு முறிந்துவிடும். ஒரு புதிய துணையை தேட வேண்டியதுதான். அல்லது ஒரு புதிய துணையை கண்டுபிடிப்பது முடியாதது, கடினம் எனில் மீராவுக்கு ஏற்ப்பட்டதைப்போல் இறைமையின்மேல் அன்பு செலுத்த வேண்டியதுதான். பிறகு உடலைப்பற்றி மறந்துவிட வேண்டும். ஏனெனில் இது உனக்கானதல்ல.

உண்மையைத் தேடும் ஆண்களுக்கும் இதுவேதான். ஆனால் வேறு வழியில் நடக்கிறது. அவர்கள் மேலும் தியானத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவதால் அவர்களுக்கும் பழைய துணைக்கும் உள்ள பாலம் உடைந்துவிடுகிறது. இப்போது அவர்களது துணையும் வளர்ந்தே ஆகவேண்டும். இல்லாவிடின் அந்த உறவைப் பராமரிக்க முடியாது.

நமது உறவுகள் எல்லாம், எந்த உறவாயிருந்தாலும் சரி எல்லாம் விட்டுக்கொடுத்தலே. ஒருவர் மாறினால் விட்டுக்கொடுத்தல் உடைந்துவிடும். அது நல்லதா, கெட்டதா என்பதல்ல பிரச்சனை. மக்கள் "தியானம் மேலும் உயர்ந்த பண்புகளை உருவாக்குமானால் பின் ஏன் இந்த உறவு முறிகிறது" என்று கேட்கிறார்கள். அதுவல்ல கேள்வி இரண்டு நண்பர்கள் உறவாக இருக்க வேண்டுமெனில் அங்கு விட்டுக்கொடுத்தல் வேண்டும், ஒருவர் மாறினால் மற்றவர் அவருடன் சேர்ந்து வளர வேண்டும். இல்லாவிடில் அங்கு சிக்கல் வரும்.

ஒரு ஆண் தியானத்தில் ஆழும்போது அவன் தனிமையை நாடுகிறான். அவன் மனைவி, காதலி இதனால் பாதிக்கப்படுகிறாள். அவள் புரிந்து கொள்ளாவிட்டால் பிரச்சனை உண்டுபண்ண ஆரம்பிக்கிறாள். இவன் தனிமையில் இருக்க விரும்புகிறான். அவள் புரிந்துகொண்டுவிட்டால் பிரச்சனையில்லை. ஆனால் அவள் அன்பு வளர்ந்தால்தான் அந்த புரிந்துகொள்ளுதல் அவளுக்கு வரும். அவள் மேலும் அன்பை உணர்ந்தாலானால் பிறகு அவளது துணைவனை தனிமையில் இருக்க அனுமதிப்பாள். அவன் தனிமையை பாதுகாக்கவும் செய்வாள். இதுதான் இப்போது அவளது அன்பாகும்.

ஒரு ஆணின் தியானம் வளருகிறபோதே பெண்ணின் அன்பும் வளரவேண்டும். அப்போதுதான் அவர்கள் இணைந்து இருக்க முடியும். மேலும் ஒரு உயர்ந்த இசைவும் அவர்களுள் ஏற்படும். மென்மேலும் அது உயர்ந்துகொண்டே செல்லும். ஆண் முழுமையாக தியானத்திலும் பெண் முழுமையாக அன்பிலும் இருக்கும் அந்த கணம் வரும்போது, மிகச்சரியான சந்திப்பு இருவரிடையே சாத்தியமாகும். வெறும் உடல், வெறும் காமம் மட்டுமல்லாமல் முழுமையானது சாத்தியம். இரண்டு இயற்கையின் கூறுகள் சந்தித்து தங்களுள் இரண்டறக் கலக்கின்றன.

Friday, August 21, 2009

எல்லாம் அற என்னை இழந்த நலம்...

உல்லாச நிராகுல யோக விதச்
சல்லாப விநோதனும் நீயலையோ
எல்லாம் அற என்னை இழந்த நலம்
சொல்லாய் முருகா சுர பூபதியே.

கந்தர் அனுபூதியில் உள்ள உயர்ந்த பாட்டுக்களில் ஒன்று இதுவெனக் குறிப்பிடுகிறார் வாரியார் சுவாமிகள். அருணகிரிநாதரின் கந்தர் அனுபூதியில் இரண்டாவது பாடலான இதற்கு வாரியார் சுவாமிகளின் விளக்கவுரை இப்படி அமைகிறது...

இங்கு எல்லாம் அற என்பதற்கு மெய், வாய், நாசி, செவி, மனம், புத்தி, சித்தம், அஹங்காரம் முதலியவைகள் அற்று என்பது பொருள்.

'எல்லாம்' என்பது புறப்பற்று. 'என்னை' என்பது அகப்பற்று. என்றைக்கு இந்த அகப்பற்றும், புறப்பற்றும் ஒழிகின்றனவோ, அன்றைக்குத்தான் நலம் பெறுவோம்.

ஞான பண்டிதனை வேண்டுகின்றபோழுது 'மனம், வாக்கு, காயம்' ஒன்றுபட்டு 'என்னை இழந்த நலம் சொல்லாய் முருகா' என்கின்றார் யோக நிலையிலிருந்து அருணகிரிநாதர். அதாவது கண்ணிருந்து காணவில்லை. காதிருந்து கேட்கவில்லை. நாசி இருந்து நுகரவில்லை. நாக்கு இருந்து சுவைக்கவில்லை. மனம் சிந்திக்கவில்லை. புத்தி நிச்சயிக்கவில்லை. சித்தம் எதையும் எண்ணவில்லை, அஹங்காரம் கொண்டெழுப்பவில்லை. வெறும் தனி நிலை அது.

உல்லாச, நிராகுல, யோக, இத, சல்லாப, விநோதனும் நீ அலையோ, இங்கு 'உல்லாசம்' என்ற சொல்லுக்குப் பொருள் எந்தக் காலத்திலும் மாறுபாடு இல்லாமல் ஒரு தன்மையாக இருத்தல்; அதாவது புத்தியில் சஞ்சலமில்லாமல் இருப்பது; ஏற்றத் தாழ்வு இல்லாத வாழ்வு.

'நிராகுல' என்றால் துன்பம் இல்லாதவன். அதாவது ஞான மயமானவன் என்று அர்த்தம். இதற்கு நேர் அர்த்தம் அறிவு வடிவானவன். அறிவுள்ளவனுக்குத் துன்பம் இருக்காது. அறிவில்லாதவன் துன்பத்தை அடைவான். அறிவில்லாதவனுக்கு மேலும் மேலும் துன்பங்கள் இருந்துகொண்டேதானிருக்கும். அறிவிருப்பவனுக்குத் துன்பம் நேரும். ஆனால் துன்பத்தை அடையமாட்டான். அறிவிலே தெளிவு இருந்தால் துன்பம் வராது. இன்பத்திற்குக் காரணம் அறிவு.

'யோக' : யோகத்தால்தான் இன்பம் வரும். கணவனும், மனைவியும் ஒன்றுபட்டால் சிற்றின்பம். ஆன்மாவும், இரையும் ஒன்றுபட்டால் பேரின்பம். இரண்டு காட்சிகள் ஒன்று சேர்ந்தால்தான் இன்பம்.

'உல்லாசம்' என்றால் உண்மை; அதாவது 'சத்து'; 'நிராகுல' என்றால் அறிவு; அதாவது 'சித்து'; 'யோகம்' என்றால் இன்பம்; அதாவது 'ஆனந்தம்'; 'சத்து', 'சித்து', 'ஆனந்தம்' சச்சிதானந்தம். 'சச்சிதானந்தமாகிய கடவுளே' என்று பொருள்.

'இதம்' என்றால் நினைவு. அதாவது நினைத்தல்; 'சல்லாபம்' என்றால் பேசுதல்; 'விநோதம்' என்றால் செய்தல். சத்தும், சித்தும், ஆனந்தமுமாய், அதாவது சச்சிதானந்த வடிவமாக இருக்கும் ஆண்டவன், இதம், சல்லாபம், வினோதன், அதாவது, நினைத்தல், பேசுதல், செய்தல் ஆகிய இந்த மூன்றும் நமக்கு உண்டாக வேண்டுமென்று நினைக்கிறான், சச்சிதானந்தம் வேண்டுமென்று நினைக்கிறான். ஆண்டவன் உண்மை வடிவாயிருந்து நமக்கு எல்லாம் செய்கின்றான்.

'உல்லாச நிராகுல யோக...' இதற்கு இன்னோர் அர்த்தமும் உண்டு.

  1. உல்லாசம் என்றால் என்றைக்கும் ஒரே தன்மையாக இருப்பது. அதுதான் மேலானது. அதற்க்கு மேலானது ஒன்றும் கிடையாது. மேலான மலை எது? அதுதான் திருப்பரங்குன்றம். அதுவே மூலாதாரம்; அதாவது உல்லாசம்.
  2. நிராகுலம் என்றால் துன்பமற்று ஞானமயமாக இருப்பது. அதாவது திருச்செந்தூர். அது சுவாதிஷ்டானம்.
  3. யோகம் - யோக நிலையாகிய இன்பத்தைத் தருவது பழநி மலை; அது மணிபூரகம்.
  4. இத - இதமாக இருப்பது சுவாமிமலை. அது அநாகதம்.
  5. சல்லாபம் என்றால் மலைகள் தோறும் விளையாடுதல். குன்றுதோறாடல்; அது விசுத்தி.
  6. விநோதம் - பழமுதிர் சோலை - அது ஆக்ஞை.

உல்லாசம் என்றால் மூலாதாரம்; நிராகுலம் என்றால் சுவாதிஷ்டானம்; யோகம் என்றால் மணிபூரகம்; இதம் என்றால் அநாகதம்; சல்லாபம் என்றால் விசுத்தி; விநோதம் என்றால் ஆக்ஞை; இந்த ஆறு ஆதாரங்களில் எழுந்தருளியுள்ள பெருமானே! இதற்கெல்லாம் உரியவன் நீ அல்லவா? ஆகையினாலே, என்னை இழந்த நலம் சொல்லாய் முருகா சுரபூபதியே! எனக்கு நீ உபதேசம் செய்ய வேண்டும். உபதேசிப்பது எந்த இடமாக இருக்க வேண்டும்? 'யானோ மனமோ எனை ஆண்ட இடம்...'